توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    برای شناسایی اسیدهای صنعتی چه راهی پیشنهاد میکنید

    دسته بندی :
    1. اسک 98
    2. مطالب سایت
    8بازدید

    برای شناسایی اسیدهای صنعتی چه راهی پیشنهاد میکنید را از سایت اسک 98 دریافت کنید.

    اسید و باز/شناسایی

    از آن جایی که با نگاه کردن نمی‌توانیم اسید یا باز را تشخیص دهیم، چشیدن و لمس ممکن است به ما کمک کند آنها را از یکدیگر تمیز دهیم. با این حال، از آن جایی که هم اسیدها و هم بازها می‌توانند خورنده باشند، نباید مواد شیمیایی را با مزه کردن و یا دست زدن به آنها آزمایش کنیم چراکه هم اسیدها و هم بازها می‌توانند سوختگی شیمیایی ایجاد کنند. مزه اسیدها تمایل به ترشی دارد و احساس خشکی و یا جمع‌کنندگی می‌دهد، در حالی که بازها طعم تلخ دارند و احساس لیزی و یا حالت صابونی می‌دهند. نمونه‌هایی از اسیدها و بازها با مصارف خانگی وجود دارند که ما می‌توانیم این آزمایش را روی آنها انجام دهیم. این نمونه‌ها سرکه (اسید استیک ضعیف) و محلول جوش شیرین (بی کربنات سدیم رقیق که یک باز است) هستند.[۱]

    به طور کلی برای شناسایی اسیدها و بازها روش‌های متفاوتی وجود دارد:

    روش اول: برخی از بازها و اسیدهای خوراکی را با توجه به مزه آنها می‌توان از هم تشخیص داد.

    روش دوم: استفاده از شناساگر (معرف )ها ، شناساگرها مواد طبیعی یا شیمایی هستند که با تغییر رنگ خود در محیط اسیدی و در محیط بازی این دو دسته از مواد را از یکدیگر متمایز می سازنند.

    روش سوم: استفاده از عامل PH (پی اچ). PH مقیاسی است که در دمای اتاق گستره‌ای از صفر تا ۱۴ را در بر می‌گیرد با این عامل هم اسیدی یا بازی بودن محلول‌ها و هم میزان اسیدی یا بازی بودن را می‌توانیم مشخص کنیم. PH در واقع منفی لگاریتم غلظت یون هیدرونیوم است که توسط دانشمندی به نام سورن پیتر لاریتس سورن سن زیست‌شیمی‌دان دانمارکی نهاده شد.

    PH محلول‌ها را می‌توان به کمک کاغذهای PH سنج یا به کمک دستگاه PH سنج دیجیتالی سنجید.[۲]

    شناساگرها[ویرایش]

    انواع گوناگونی از ترکیبات، هم سنتزی و هم طبیعی وجود دارند که بر حسب PH محلولی که در آن حل می‌شوند، رنگ متفاوتی به خود می‌گیرند. بعضی از این مواد هزاران سال است که برای نشان دادن خصلت اسیدی یا بازی آب‌ها بکار گرفته شده‌اند. این ترکیبات همچنین برای شیمیدان عصر حاضر که از آنها برای تخمین PH محلول‌ها و تشخیص نقطه پایانی در تیتراسیون‌های اسید – باز سود می‌برند، اهمیت زیادی دارند.

    رنگ شناساگرها[ویرایش]

    محلولی که محتوی یک شناساگر باشد، با تغییرات PH، یک تغییر پیوسته در رنگ از خود ظاهر می‌سازد. لکن، چشم انسان به این تغییرات حساس نیست. نوعاً از یک گونه باید پنج تا ده برابر بطور اضافی موجود باشد تا رنگ آن گونه به چشم بیننده یک رنگ غالب به نظر آید. افزایش بیشتر در این نسبت هیچ تأثیر قابل روئیتی ندارد. فقط در ناحیه‌ای که نسبت از پنج تا ده برابر برای یک شکل به نسبت مشابهی برای یک شکل تغییر کند، به نظر می‌آید که رنگ محلول تغییر کرده است. پس، تغییر رنگ صوری شامل یک تغییر عمده در وضعیت تعادل شناساگر است. بعضی از شناساگرها نیاز به تغییر نسبت کمتری دارند و بعضی دیگر، به تغییر بیشتر. به علاوه، تفاوت قابل توجهی نیز در توان افراد مختلف جهت تشخیص رنگ وجود دارد. در حقیقت، شخص مبتلا به کور رنگی ممکن است قادر به تشخیص هیچ گونه تغییر رنگی نباشد.

    انواع شناساگرها[ویرایش]

    شناساگرهای شیمیایی: از شناساگرهای شیمایی می‌توان لیتموس (تورنسل)، فنول فتالئین و متیل اورانژ (متیل نارنجی) را را نام برد. جدول زیر تغییر رنگ این سه شناساگر را در محیط اسیدی و بازی نشان می‌دهد.

    شناساگرهای طبیعی: در گذشته از عصاره گل یا میوه گیاهان برای شناسایی اسیدها و بازها از یکدیگر استفاده می‌کردند. مثلاً از عصاره کلم سرخ، گلبرگ‌های گل بنفشه، گلبرگ‌های گل سرخ، که آنها را روی یک قطعه‌ای از یک کاغذ کشیده تا قرار گیرد و با پاشیدن مقداری از اسید یا باز تغییر رنگ ایجاد می‌شد که این عامل شناسایی مواد از یکدیگر بود.

    معمولاً می‌توان برای هر گستره‌ای از PH، شناساگری مناسب یافت.[۳]

    یکی از شناساگرهای محیطی است. رنگ این ماده در محیط اسیدی زرد و در محیط بازی آبی است.

    یکی از شناساگرهای محیطی است. رنگ این ماده در محیط اسیدی قرمز و در محیط بازی زرد و در محیط خنثی نارنجی است.

    اکثر شناساگرهای فتالین (فتالئین) در محلول‌های اسیدی ملایم، بی‌رنگ‌اند، و در محیط قلیایی رنگ‌های گوناگونی از خود ظاهر می‌کنند. در محلول‌های قلیایی شدید، رنگ این شناساگر بتدریج محو می‌شود که در بعضی از کاربردها این امر پدیده نامناسبی است و به صورت یک گروه، فتالین‌ها در آب به سختی حل می‌شوند و حلال معمولی این گروه از شناساگرها، اتانول است. معروف‌ترین شناساگر فتالین، فنل فتالین است.

    بسیاری از سولفون فتالین‌ها، دو گستره تغییر رنگ مفید دارند. یکی در محلول‌های نسبتاً اسیدی و دیگری در محیط‌های خنثی یا بازی ملایم واقع می‌شود. برخلاف فتالین‌ها، رنگ بازی این گروه در محیط قلیایی پایدار است. به واسطه قدرت اسیدی قابل توجه سولفون فتالین (سولفون فتالئین)، معمولاً از نمک‌های سدیم آنها جهت تهیه محلول شناساگرها استفاده می‌شود. ساده‌ترین شناساگر از گروه سولفون فتالین، فنل سولفون فتالین است که به نام قرمز فنول معروف است.

    لیتموس ماده‌ای است که از گلسنگ‌های خاصی بدست می‌آید. لیتموس قابلیت این را دارد که در مقابل مواد اسیدی به رنگ قرمز و در مقابل مواد بازی به رنگ آبی در آید. این کاغذ در محیط خنثی به رنگ سبز در می‌آید. در بسته‌بندی کاغذ لیتموس (کاغذ تورنسل) یک مقیاس رنگی وجود دارد که رنگ کاغذ در PH مورد نظر را نشان می‌دهد.[۴]

    استفاده از کاغذ لیتموس بسیار ساده است. ابتدا گوشهٔ انتهای کاغذ را در مایعی که می‌خواهید آزمایش کنید فرو ببرید و به سرعت خارج کنید. PH مایع با مقایسه رنگ کاغذ با جدول رنگی یا مقیاس در اختیارتان مشخص می‌شود.

    همان‌طور که دیدیم اسید و باز قابلیت تغییر رنگ مواد مشخصی را دارند. این مسئله در مورد عصارهٔ کلم قرمز هم صادق است. این مایع دارای رنگ آبی مایل به بنفش است، ولی در مقابل مواد اسیدی به رنگ قرمز و در مقابل مواد بازی به رنگ سبز و حتی زرد در می‌آید. بگذارید ببینیم چطور می‌توان از عصارهٔ کلم برای اندازه‌گیری PH مواد مختلف استفاده کرد.[۵]

    کلم قرمز را می‌توانید در فصل زمستان و بهار به راحتی پیدا کنید. آن را به قطعات کوچک برش بزنید؛ و در ظرفی بریزید. مقداری آب بر روی آن بریزید تا اندازه‌ای که سطح کلم‌ها را بپوشاند. حدود نیم ساعت آن را بجوشانید و بگذارید سرد شود. عصاره کلم را در ظرف کوچک‌تری بریزید. کلم‌ها هم قابل مصرف هستند و می‌توانید در غذا مصرف کنید.

    از عصارهٔ کلم قرمز به عنوان معرف در فاز مایع استفاده کنید.

    چند قطره از مایع را روی یک سطح سفید بریزید و تغییر رنگ آن را هنگامی که با سرکه و جوش شیرین ترکیب می‌شود ببینید. می‌توانید مشاهده کنید که این مایع در مقابل سرکه یا آب لیمو، قرمز و در مقابل جوش شیرین به رنگ سبز در می‌آید.

    یک سانتیمتر عصاره را در لیوان شفافی بریزید. لیوان را تا نصفه از آب پر کنید. حالا مقداری سرکه در آن بریزید و تغییر رنگ آن را مشاهده کنید. آزمایش را دوباره تکرار کنید و این بار به جای سرکه از جوش شیرین استفاده کنید.

    PHمتر وسیله‌ای الکترونیکی است که بخش حبابی شکل آن حساس به غلظت یون هیدروژن موجود در محلول مورد آزمایش است. سیگنالی که بوسیلهٔ حباب ایجاد می‌شود تقویت شده و به نمایشگر فرستاده می‌شود. قبل از استفاده از PHمتر باید آن را ست (استاندارد) کرد. برای این کار الکترود آن را در محلول بافر با PH معلوم قرار می‌دهیم. اگر PH دقیق را نشان ندهد دستگاه را روی PH اسمی بافر، به کمک دکمه‌های روی نمایشگر تنظیم می‌کنیم.

    بازها رنگ عصارهٔ کلم بنفش را سبز می‌کنند و اسیدها رنگ آن را به صورتی مایل به قرمز برمی‌گردانند.

    عصارهٔ گیلاس در محیط اسیدی به رنگ قرمز می‌باشد اما در محیط بازی به رنگ آبی یا بنفش در می‌آید.

    انگورهای قرمز یا ارغوانی درمحیط اسیدی قرمز و در محیط بازی آبی هستند.

    گلبرگ‌های شمعدانی در محیط اسیدی نارنجی متمایل به قرمز هستند و در محیط بازی آبی می‌شوند.

    یک محلول بازی قوی می‌تواند رنگ عصارهٔ چغندر را از قرمز به ارغوانی تغییر دهد.

    توت سیاه، تمشک سیاه، کشمش سیاه، در یک محیط اسیدی به رنگ قرمز هستند و در محیط بازی به رنگ آبی یا بنفش تغییر رنگ می‌دهند.

    این میوه در PH حدود ۲٫۸ تا ۳٫۲ به رنگ آبی می‌باشد ولی اگر محیط کمی اسیدی باشد به رنگ قرمز در می‌آید.

    کاری دارای رنگیزه نارنجی می‌باشد که در PH حدود ۷٫۴ نارنجی رنگ ودر PH حدود ۸٫۶ قرمز می‌باشد.

    منبع مطلب : fa.wikibooks.org

    مدیر محترم سایت fa.wikibooks.org لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    شناساگر پی‌اچ

    شناساگرها یا معرف ها ماده‌هایی هستند که با کمک آن‌ها می‌توان تشخیص داد که محلولی اسیدی یا بازی است. در حالت کلی، شناساگرها ماده‌ای رنگی هستند که معمولاً از مواد گیاهی بدست می آیند و می‌توانند به شکل اسیدی یا بازی موجودیت یابند. شناساگرها برای شناسایی اسیدها و بازها به ما کمک می‌کنند.

    مقدمه[ویرایش]

    برای تعیین نقطه پایان در حین تیتر کردن از ترکیبات شیمیایی مشخص استفاده می‌شود که در نزدیکی نقطه تعادل در اثر تغییر غلظت مواد تیترشونده شروع به تغییر رنگ می‌کنند. این ترکیبات، مواد رنگی شناساگر می‌باشند. به عبارتی دیگر، شناساگرها ماده‌ای رنگی هستند که رنگ آن‌ها در محیط اسیدی و قلیایی با هم تفاوت دارد.

    کاربرد شناساگرها[ویرایش]

    یکی از ساده‌ترین راه تخمین کمی PH، استفاده از یک شناساگر است. با افزودن مقدار کمی از یک شناساگر به یک محلول، تشخیص اسیدی یا بازی بودن آن ممکن می‌شود. در صورت مشخص بودن PH، تغییر شناساگر از یک شکل به شکل دیگر، با توجه به رنگ مشاهده شده، می‌توان تعیین کرد که PH محلول کم‌تر یا بیشتر از این مقدار است. شیمیدان‌ها از این گونه مواد برای شناسایی اسیدها و بازها کمک می‌گیرند.

    شناساگرهای زیادی وجود دارد که معروفترین آن‌ها لیتموس (تورنسل) است که در محیط اسیدی، قرمز، در محیط بازی، آبی و در حدود خنثی بنفش رنگ است. تغییر رنگ آن در نزدیکی PH برابر ۷ رخ می‌دهد. در هر حال تغییر رنگ ناگهانی نیست. فنل فتالئین، معرف دیگری است که بیشتر برای بازها قابل استفاده است. این ماده جامدی سفید رنگ است که در آزمایشگاه محلول الکلی آن را بکار می‌برند. این محلول در محیط اسیدی بی رنگ و در محیط قلیایی رقیق ارغوانی است.

    می‌توان از آب کلم سرخ نیز به‌عنوان یک شناساگر اسید و باز استفاده کرد. از آمیختن شناساگرهای مختلف با یکدیگر نوار کاغذی بدست می‌آید که با یک مقیاس رنگ مقایسه‌ای همراه است و برای اندازه گیری‌های تقریبی PH به‌طور گسترده کاربرد دارد.

    انواع شناساگرها[ویرایش]

    شناساگر داخلی: اگر به محلول تیتر شونده، چند قطره از یک شناساگر افزوده شود و پس از پایان عمل تغییر رنگ در محلول ایجاد شود، چنین شناساگری را شناساگر داخلی یا درونی نامند.

    شناساگر خارجی: در برخی حالات قبل از آن که نقطه پایان به ظهور برسد، بین شناساگر و محلول تیتر شونده یک واکنش صورت می‌گیرد و در این حالت نقطه پایان بسیار سریع پدیدار می‌شود، مثل تیتر کردن فسفات با استات اورانیل در حضور شناساگر فروسیانور پتاسیم، فروسیانور پتاسیم با یون‌های اورانیل قبل از رسیدن به نقطه پایان واکنش می‌دهد.

    برای بدست آوردن نتیجه صحیح و خوب باید به دفعات لازم چند قطره از محلول بالای رسوب ( یا محلولی که پس از صاف کردن رسوب بدست می‌آید ) را در فاصله زمان‌های مساوی، روی یک قطعه کاغذ صافی با شناساگر سیانور پتاسیم آزمایش کرد. چنین شناساگری، شناساگر خارجی نامیده می‌شود.

    شناساگرها، ترکیبات آلی با ساختار پیچیده هستند که به صورت اسید یا باز ضعیف عمل می‌کنند. واکنش‌های تفکیک و تجمع شناساگرها با نوآرایی ساختمانی درونی همراه است که سبب تغییر در رنگ می‌شود.

    اطلاعات اولیه[ویرایش]

    انواع گوناگونی از ترکیبات، هم سنتزی و هم طبیعی وجود دارند که بر حسب PH محلولی که در آن حل می‌شوند، رنگ متفاوتی به خود می‌گیرند. بعضی از این مواد هزاران سال است که برای نشان دادن خصلت اسیدی یا بازی آب‌ها بکار گرفته شده‌اند. این ترکیبات همچنین برای شیمیدان عصر حاضر که از آن‌ها برای تخمین PH محلول‌ها و تشخیص نقطه پایانی در تیتراسیون‌های اسید – باز سود می‌برند، اهمیت زیادی دارند.

    رنگ شناساگر[ویرایش]

    محلولی که محتوی یک شناساگر باشد، با تغییرات PH، یک تغییر پیوسته در رنگ از خود ظاهر می‌سازد. لکن، چشم انسان به این تغییرات حساس نیست. نوعاً از یک گونه باید پنج تا ده برابر به‌طور اضافی موجود باشد تا رنگ آن گونه به چشم بیننده یک رنگ غالب به نظر آید. افزایش بیشتر در این نسبت هیچ تأثیر قابل روئیتی ندارد. فقط در ناحیه‌ای که نسبت از پنج تا ده برابر برای یک شکل به نسبت مشابهی برای یک شکل تغییر کند، بنظر می‌آید که رنگ محلول تغییر کرده‌است.

    پس، تغییر رنگ صوری شامل یک تغییر عمده در وضعیت تعادل شناساگر است. بعضی از شناساگرها نیاز به تغییر نسبت کمتری دارند و بعضی دیگر، به تغییر بیشتر. بعلاوه، تفاوت قابل توجهی نیز در توان افراد مختلف جهت تشخیص رنگ وجود دارد. در حقیقت، شخص مبتلا به کور رنگی ممکن است قادر به تشخیص هیچ گونه تغییر رنگی نباشد.

    دامنه PH برای تغییر رنگ[ویرایش]

    دامنه‌ای از PH که یک شناساگر معین در آن دامنه تغییر رنگ می‌دهد به ثبات یونش شناساگر بستگی دارد. برای شناساگرهایی که اسیدی ضعیف هستند هر اندازه ثابت یونش کوچکتر باشد، دامنه PH تغییر رنگ آن بالاتر است.

    انواع شناساگر[ویرایش]

    معمولاً می‌توان برای هر گسترده‌ای از PH، شناساگری مناسب یافت. تعدادی از شناساگرهای معمولی در جدول زیر آمده‌اند.

    شناساگرهای فتالین اکثر شناساگرهای فتالین (فتالئین) در محلول‌های اسیدی ملایم، بی‌رنگ‌اند، و در محیط قلیایی رنگ‌های گوناگونی از خود ظاهر می‌کنند. در محلول‌های قلیایی شدید، رنگ این شناساگر بتدریج محو می‌شود که در بعضی از کاربردها این امر پدیده نامناسبی است و به صورت یک گروه، فتالین‌ها در آب بسختی حل می‌شوند و حلال معمولی این گروه از شناساگرها، اتانول است. معروفترین شناساگر فتالین، فنل فتالین است.

    شناساگرهای سولفون فتالین بسیاری از سولفون فتالین‌ها، دو گستره تغییر رنگ مفید دارند. یکی در محلول‌های نسبتاً اسیدی و دیگری در محیط‌های خنثی یا بازی ملایم واقع می‌شود. برخلاف فتالین‌ها، رنگ بازی این گروه در محیط قلیایی پایدار است. بواسطه قدرت اسیدی قابل توجه سولفون فتالین (سولفون فتالئین)، معمولاً از نمک‌های سدیم آن‌ها جهت تهیه محلول شناساگرها استفاده می‌شود.

    ساده‌ترین شناساگر از گروه سولفون فتالین، فنل سولفون فتالین است که به نام قرمز فنول معروف است.

    شناساگرهای آزاد[ویرایش]

    اکثر شناساگرهای آزاد با افزایش قدرت بازی، یک تغییر رنگ از قرمز زرد از خودشان می‌دهند. گستره انتقال آن‌ها عموماً در قسمت اسیدی است. نمونه‌هایی که بیشترین برخورد را با آن‌ها داریم عبارتند از نارنجی مبیل و قرمز متیل(متیل اورانژ).

    فاصله‌ای از PH که در آن یک شناساگر معین تغییر رنگ می‌دهد با دما، قدرت یونی محیط، حضور حلال‌های آلی و حضور ذرات کلوئیدی تغییر می‌کند. بعضی از این عوامل، بخصوص دو مورد آخر، می‌توانند موجب جابجایی این فاصله به اندازه یک واحد PH یا بیشتر شوند.

    شناساگر متیلن بلو[ویرایش]

    متیلن بلو(CI 52015) یک ترکیب شیمیایی معطر هتروسیکلیک با فرمول مولکولیC16H18N3SCl است. متیلن بلو کاربردهای متعددی در یک رشته از حیطه‌های مختلف از قبیل زیست شناسی وشیمی دارد. در دمای اتاق پودر جامد بی بو و سبز تیره رنگی است که وقتی در آب حل شود محلول آبی رنگی را، به دست می‌دهد. شکل آبدار آن به ازای هرمولکول متیلن بلو 3 مولکول آب دارد.

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    مدیر محترم سایت fa.wikipedia.org لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 12 روز قبل
    0

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای ارسال نظر کلیک کنید