توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    وجه اشتراک پوشش زنان بین اقوام مختلف ایران چیست

    1 بازدید

    وجه اشتراک پوشش زنان بین اقوام مختلف ایران چیست را از سایت اسک 98 دریافت کنید.

    حجاب بین اقوام ایرانی/ بومی سازی حجاب با ترویج لباس های محلی

    حجاب بین اقوام ایرانی/ بومی سازی حجاب با ترویج لباس های محلی

    به گزارش خبرنگار مهر، شکل گیری پوشش درمیان اقوام مختلف دارای خاستگاه مشترک بوده ،اما گذر زمان تحت تاثیر عوامل گوناگون هریک از اقوام نوعی خاص از پوشش را برگزیده اند، پوشش جدای از آنکه به عنوان یک نیاز بنیادین مادی برای بشر به حساب می آید،عاملی برای نمایش اعتقاد و شخصیت افراد تلقی می شود.

    نیم نگاهی به دوره های متمادی زندگی ایرانیان، نشانگر آن است که حفظ حریم فردی و بین فردی از اهمیت زیادی برخوردار بوده و این امر خصوصا در پوشاک خودنمایی می کند.

    ساختار پوشاک زنان در ایران نشانگر عمق نگاه باستانی فرهنگ ایرانی در خصوص پوشش زنان، حریم بین فردی وتاثیرآن در رشد فرد و جامعه است.

    پوشاک با مدنیت وتمدن بشری همواره ارتباط مستقیم داشته وهرچه تمدن انسان جلوتر رفته، تکه های پوشش او بیشتر شده است و تنها در قرن بیستم است که تمدن با هزاران تعمد با برهنگی وعریانی همراه شده است.

    پوشش و لباس از دیرباز در ایران باستان نیز حائز اهمیت بوده است، با استناد به نقاشی ها و سنگ نگاره هایی که در طول تاریخ تابحال به ما رسیده مشاهده شده همیشه پوشش و حجاب نزد ایرانیان اهمیت داشته و رعایت می شد.

    تنوع رنگ و پارچه و تزئینات و مدل لباسها بسیار زیاد بوده اما مسئله حجاب برای اقوام مختلف ایران اهمیت بسزایی داشته و دارد.

    بیش از 12 قوم با مسالمت درکنار هم در گلستان زندگی می کنند که سیستانی و بلوچی، لر، کرد، مازنی، کتولی، ترک، قزاق، ترکمن و ... از جمله آنها است.

    یک کارشناس فرهنگی سیستان درخصوص پوشش این قوم می گوید: مردان سیستان در گذشته، پیراهن هایی به سبک پیراهن های مردانه امروزی می پوشیده اند که از روی شانه دکمه می خورده و یقه آن گرد بوده با شلوارهای گشاد به سبک شلوارهای لری پوشیده می شده، پس از ان پیراهنهایی مورد استفاده قرار می گرفت که معروف به پیراهن کوتَنه یا چل تریزَه که دامن آن چینهای ریزی دارد و کوتاه است و یقه آن از روی شانه باز می شده و شلوارهایی به سبک شلوارهای بلوچی امروزی همراه با جلیقه یا باسکَت می پوشیده اند.

    حمیرا جهان تیغ افزود: امروزه با تاثیر پذیری از لباس بلوچی و پاکستانی، پیراهن های بلند تا بالای زانو وشلوارهائی شبیه به  مدل بلوچی که دارای چینهای کمتریست می پوشند.

    وی اظهار داشت: دخترکان سیستانی همیشه با چادر و لچک و پیراهنها و دامنهای بلند آشنا بوده اند و مانند مادرانشان آنها نیز از  این لباسها استفاده می کردند، در صده های گذشته بانوان سیستانی از آن پیراهن هائی تا یک و جب بالای زانو وچاکدار که بر روی دامن پرچین می پوشیده اند که دارای تزئیناتی از قبیل سوزن دوزی، سیاهدوزی و نواردوزی دور یقه و سر آستین و پائین دامن بوده است.

    وی عنوان کرد: زنان جلیقه کوتاهی را بر روی پیراهنشان می پوشیده اند، برای پوشانیدن موها که معمولا بلند بوده و بافته می شده و جَلد گفته می شود، دستمال سر که معروف به سر بند یا لَچَک است مورد استفاده قرار می گرفته، البته  زنان بعد از ازدواجشان از آن استفاده می کردند وروی آن روسری نازکی به سر می انداختند.

    جهان تیغ گفت: دختران جوان و مجرد تا قبل از ازدواج روسری هائی از جنسهای گوناگون می پوشیده اند که دور گردن یا زیر گلو بسته می شده و برای ظاهر شدن در معابر عمومی  چادری چهار گوش بر سر می انداخته اند که اندازه آن تا زیر زانوبوده اما به مرور زمان این چادرهای چهار گوش جای خود را به چادرهای امروزی داده است.

    این کارشناس فرهنگی می افزاید: اما در 50 ساله اخیر با توجه به تاثیر پذیری اقوام از یکدیگر لباس بانوان سیستانی هم تغییراتی یافته که شامل پیراهنهای بلندی تا ساق پا می شود که دامن آن بصورت دورچین است و تزئینات یقه آن و سر آستینها سوزن دوزی ندارد و از نوارها و قیطان استفاده می شود.

    وی عنوان کرد: این پیراهنها که به پیراهن های اسلامی معروف است، همراه با شلوارهایی شبیه به شلوارهای زنان بندری البته بدون تزئینات زری دوزی مورد استفاده قرار می گیرد.

    جهان تیغ بیان داشت: امروزه استفاده لچک در بین زنان سیستانی کمتر مرسوم است و بجای آن شال و روسری و چادرهای گرد مورد استفاده قرار می گیرد، زن و چادر زن از دیر باز جایگاه خاص و والائی در بین اقوام سیستانی داشته، تاحدی که در بدترین دعواها اگر زنی قصد می کرده و چادرش را وسط دعوا قرار می داده دو طرف  باید صلح می کرده و دعوا خاتمه می یافته که " مَیار زن " گفته می شود.

    یک کارشناس فرهنگی کتول نیز در این خصوص می گوید: نوع پوشش درمنطقه کتول پوشش منحصر به فردی بوده، کمتراز چادراستفاده می شد و لباس های زنان این قوم فرم خاصی داشت.

    سید احمد حسینی می افزاید: زنان درتاریخ این قوم روسری می بستند و یک پارچه با طرح روسری به نام پیشانی بند داشتند که گره خاصی دروسط پیشانی داشت وبرای این بود که حتی یک تارموی این زنان دیده نشود، پیراهن های آنان گشاد وبه طرح مانتوهای قدیم بود که یقه کاملا بسته و آستین های بلند داشت و در کناراین لباس بلند، پارچه ای به گردنشان آویزان می کردند به نام "شاه روسه " که جلوی بدن زنان را کاملا می پوشاند ولی بیشتر در مراسم عروسی نیزاز مدل های تزیینی آن استفاده می شد.

    وی اظهار کرد: شلوارهای مخصوص این قوم "تنبان قنبلی" نام داشت که بسیار گشاد بود ولی دمپایی چسبان داشت و از پارچه های بافتنی استفاده می شد که برای هر شلوار عموما هشت متر پارچه استفاده می شد و چین بسیار زیادی داشت و چین های آن باعث می شد فرم پاها دیده نشود.

    حسینی گفت: روی لباس بیشتر زنان قدیم کتول بقبند استفاده می کردند که حالت مثلثی شکل از پشت داشت و روی شکم گره می خورد، تا هم بدن را بپوشاند وهم زنان لوازمی کوچک که دردستشان بود را داخل بقبند می گذاشتند و بقبند هم اکنون نیز دربین برخی زنان بالای 60 سال منطقه استفاده می شود.

    وی تاریخ استفاده از این لباس را در این منطقه قریب به 500 سال طبق اسناد تاریخی ذکر می کند و می گوید: این پوشش با این نوع خاص خود تقریبا تا گیلان ادامه دارد و نشان دهنده این است که این پوشش مردم طبرستان قدیم بوده است .

    حسینی می افزاید: تزئینات روی لباس اشراف نوارهای دستبافت بیشتر بود و عامه مردم از نوارهای کمتری استفاده می کردند و پیراهن بلند با آستین هایی که تزییناتی برروی آن بود و کلاهی که زیر ساخت آن مقوای ضخیمی بود واز پارچه مخمل و قرمزرنگ تشکیل می شد و با تزئینات و یراق بر روی سر می گذاشتند لباس مردم کتول را تشکیل می داد.

    این کارشناس فرهنگی معتقد است: استفاده از این لباس درحال حاضر تنها در جشنواره ها و نمایشگاه ها است والبته در برخی روستاهای علی آباد گاهی استفاده از این لباس در بین زنان مسن دیده می شود و گاهی نیز نوعروسان از این لباس محلی استفاده می کنند ولی آنچه مسلم است در حال حاضر سلیقه دختران کتول نسبت به این لباس بسیار تغییر یافته و حتی گاهی استفاده ازآن را نوعی عقب ماندگی فرهنگی تلقی می کنند که جای نگرانی دربعد فرهنگی دارد.

    منبع مطلب : www.mehrnews.com

    مدیر محترم سایت www.mehrnews.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    لباس محلی | لباس محلی اقوام مختلف | لباس | پوشاک مردم ایران | پوشاک محلی مردم ایران

    لباس محلی | لباس محلی اقوام مختلف | لباس | پوشاک مردم ایران | پوشاک محلی مردم ایران

    لباس زنان خراسانی:

    دامن شلیته: دامنی گشاد و چین‌داراست که در بعضی مناطق نا زیر زانو و در بعضی جاها تا بالای زانو می رسد. این دامن از پارچه های رنگین و با نوار های مختلف و در لایه های مختلف دوخته می شد. گاهی پارچه اصلی را سفید انتخاب می کردند و بر آن نوارهای رنگی می دوختند. از دیگر اجزای لباس زنان یل یا همان جلیقه مخملی، چارقد یا روسری بلند که به سر می کنند، کلاه، دستمال روی چارقد و قبا است. هنوز هم در شهرهایی مانند قوچان می توانید زنان را در مراسمات عروسی با لباس های محلی ببینید.

    شیلوار: شیلوار لباس مخصوص زنان کرمانج است که دامنی پرچین با حاشیه های قیطان‌دوزی شده است.

    از دیگر قسمت های لباس زنان کرمانج می توان به یاشار (چارقد)، جلیقه، کراس (نوعی بلوز) اشاره کرد.

    کولته: نوعی شنل است که زنان ترکمن در شمال خراسان از آن استفاده می کنند.

    چاوک: پیراهن قرمز رنگ زنان ترکمن شمال خراسان است.

    یلک: سربندی تزئینی با سکه و زیروآلات است که بر روی سر بسته می شود و زنان ترکمنی شمال خراسان می بندند.

    کتوله: توسط زنان خراسان جنوبی و اطراف بیرجند استفاده می شود و نوعی پوشش سر و روسری است که قسمت جلوی سر آن را با انواع سکه‌های نقره قدیمی تزئین می کردند.

    منبع مطلب : www.eligasht.com

    مدیر محترم سایت www.eligasht.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    دانستنی‌های جالب از اقوام ایرانی و لباس‌های محلی آن‌ها/کدام لباس برای کدام قوم است؟

    به گزارش گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان، لباس محلی ایرانیان به تنوع جنوب تا شمال و اصالت غرب تا شرق است چرا که برعکس اکثر دیگر نقاط آسیا و حتی دنیا، لباس و پوششی خاصی برای تمام مردم ایران تعریف نشده است که بتواند ویترین و نماد پوشش ایرانیان شود، در واقع در هر منطقه و قوم از ایران یک لباس محلی برای فرهنگ تعریف شده است؛ وقوع رنگین کمانی وسیع با فرهنگ و زبان و علایق و سلایق مختلف به سختی می‌تواند یک پوشش واحد را رقم بزند، این دقیقاً یکی از همان چند دلیل تفاوت ساختاری و بنیادی ایران با دیگر کشور‌هاست که البته اوج پتانسیل و استعداد‌ها را در این پهنه به رخ می‌کشاند.

    لباس محلی گیلکی‌ها

    شما وقتی در مناطق شمالی باشید، لباس محلی گیلکی‌ها را می‌بینید که شامل یک کت پشمین، ولی خشن بافت است که به اصطلاح چوخا می‌گویند، شلوار نیز کاملا پشمی و لیفه‌ای تا میان ساق پا رفته و با کلاهی نمدی و چوموش ترکیب منظم پوشش را شکل می‌دهد؛ تاریخچه لباس گیلکی‌ها را اگر دنبال کنیم شاید به سبک و سیاق امروزی که ما می‌بینیم نباشد، اما خیلی دورتر از شکل امروزی هم نبوده است.

    تاریخ گواهی داده است که زندگی بیش از چهار هزار سال است در گیلان طول دارد، با استناد به اشیاء کشف شده لباس زنان محلی این منطقه یک روسری یا همان سربند بسیار بزرگ چیزی به مانند همین لباس امروزی داشته اند و یک روبند که آن را دور پیشانی و با گره‌ای به پشت سر می‌بستند، مابقی روبند یا روسری محجب سینه و دوش زنان بود با زیورآلاتی که بنظر به پولک امروزی شباهت فراوان داشت؛ لباس مردان گذشته گیکلی هم متشکل از یک کلاه نمدی بافته شده از پشم و یک پیرهن آستین کوتاه برای راحتی در انجام امور، شلواری گشاد و کوتاه و مشبه به دامن، و یک کمربند پهن و محکم برای نگه داشتن لباس ریتم می‌گرفتند. تاریخ گواهی داده است که زندگی بیش از چهار هزار سال است در گیلان طول دارد.

    لباس محلی ترکمن

    کمی پایین‌تر از گیلکی‌ها و مناطق گیلکی ترکمن‌ها هستند، پوشاک و لباس محلی بانوان ترکمن کلاهکی بزرگ دارد که استوانه‌ای است و پیراهنی بلند و البته ساده که بیشتر با رنگ‌های شاد است مانند رنگ زرشکی، بنفش، شلوار این پوشش نیز دمپایی تنگ دارد و از یک پارچه مرغوب و معمولا دست بافت است و در میان پا برای ظاهر بهتر و حجاب کافی معمولا گشاد است، قبایی نیز که بازهم برای حجاب بهتر و پوشاندن دست و … است وجود دارد، روسری هم به اندازه و فرم یک چادر که لبه‌های آن ریش دار بوده، به همراه کفشی که اغلب از چرم خالص است، این لباس خاص و بسیار زیبا را به عنوان یکی از دیگر پوشش‌های ایران معرفی می‌کند. وشاک و لباس محلی بانوان ترکمن کلاهکی بزرگ دارد که استوانه‌ای است و پیراهنی بلند و البته ساده که بیشتر با رنگ‌های شاد است.

    لباس محلی کردی

    کرد‌ها علق خاصی به حفظ لباس و فرهنگ اصیل خود دارند به طوری که طبق شواهد لباس محلی امروزی آن‌ها چند صد سال است که به این شکل است و به نظر تغییرات کم یا حتی بدون تغییر بوده است، یکی از مزیت‌های لباس کردی تنوع در رنگ آن‌هاست به نحوی که یک فرد می‌تواند از رنگ.‌های مختلف یه نوع را انتخاب کند؛ لباس زنان کرد از پیراهن بلندی که از بالا تا نزدیکی پنجه پا آمده است و تزئین شده از پولک‌هایی براق و به همراه یک جلیقه که سوخمه نامیده می‌شود تشکیل شده است، لباس مردان کرد نیز چوخه، پانتول، ملکی لفکه سورانی و کله بال است. کرد‌ها علق خاصی به حفظ لباس و فرهنگ اصیل خود دارند به طوری که طبق شواهد لباس محلی امروزی آن‌ها چند صد سال است که به این شکل است.

    لباس محلی بختیاری
    بختیاری‌ها از قدیمی‌ترین ساکنان ایرانند، تمامی فرهنگ، زبان و رفتار مراسمات آن‌ها نیز به گونه‌ای برگفته یا ادامه دهنده ایرانیان باستان است، یکی از زیباترین لباس‌های محلی ایران و حتی آسیا را که فلسفه خاصی را نیز در خود جای داده است متعلق به بختیاری‌هاست؛ چوخای بختیاری یک نوع روپوش یا قبا است که تا زانو می‌اید و از دو رنگ سیاه سفید است که بافته شده از پوشش دام آن‌هاست و شکل بافتی شبیه به نمد دارد با این تفاوت که بسیار خوش نقش‌تر و ریزتر کار شده است، برخی تاریخ شناسنان و متخصان ریتم رنگ‌های سیاه و سفید به کار برده شده در چوخا یا همان چوقا را برگرفته از مقبره کوروش هخامنشی دانسته‌اند و برخی دیگر برگرفته از زیگورات چعازنبیل دانسته‌اند.

    شلوار محلی بختیاری یک شلوار راحت و بسیار گشاده است به طوری که دمپای آن تا نیم متر هم گشاد است، کلاه خسروی نیز کلاه مخصوص بختیاری‌هاست که آن هم به نوعی نمد باف است و پس و پیش ندارد و تنها در غم و شادی یا موارد اینچنینی توسط مردان پس و پیش بر سر گذاشته می‌شود، گیوه ملکی نیز نام کف پوش متعلق به این نوع پوشش است؛ لباس محلی زنان بختیاری نیز از یک لچک که تنها به این نوع لباس و بختیاری هاست و برای نگه داری مو‌ها و زیر مینا استفاده می‌شود و خود مینا که یک روسری بزرگ و پهن است و با پولک‌های براق و زیاد در هم آمیخته است، روپوش و لباس نیز بسیار بلند و معمولا تا پنجه درازا دارد و رنگ‌های متنوعی را دارد. بختیاری‌ها از قدیمی‌ترین ساکنان ایرانند، تمامی فرهنگ، زبان و رفتار مراسمات آن‌ها نیز به گونه‌ای برگفته یا ادامه دهنده ایرانیان باستان است.

    بیشتر بخوانید:شهر جاذبه‌های طبیعی کردستان + تصاویر

    لباس محلی قشقایی

    پوشش قشقایی نیز مانند بسیاری از دیگر پوشش‌های ایرانی به تقریب یک شکل و حالات را دارد و متشکل شده از روپوش و کلاه و شلوار معمولا گشاد است، اما با کمی تفاوت؛ مرد‌های قشقایی پیراهنی بی یقه و سفید به همراه شلواری گشاد و سیاه که دمپایش با یک کش یا پارچه جمع شده است و یک قبا که جلویش با کمربند مخصوص و معمولا پهن از نوع پارچه بسته می‌شود، و کلاهی گرد از نوع نمدی برسر می‌کنند.

    لباس محلی زنان قوم قشقایی نیز به مانند لباس زنان برخی اقوام ایرانی و به دلایل روحیه و نشاط زنان تنوع زیادی در رنگ دارد. دامن چند لایه‌ای، قیناق با شکاف‌های در دو سمت و ژاکت کوتاه که ارخالق نیز گفته می‌شود پوشش زیبای زنان قشقایی است. پوشش قشقایی نیز مانند بسیاری از دیگر پوشش‌های ایرانی به تقریب یک شکل و حالات را دارد و متشکل شده از روپوش و کلاه و شلوار معمولا گشاد است.

    لباس محلی بلوچی

    اولین نکته که برای این لباس جلب توجه می‌کند گران بودن لباس زنان بلوچ است که با عنوان گران‌ترین لباس‌های کشور از آن یاد می‌شود، مردم بلوچ بسیار زحمتکش و از فرهنگ اصیل ایرانی برخوردارند و این برهورداری از فرهنگ اصیل را می‌توان در نقش و نگار لباس‌ها و منش آن‌ها به وضوح مشاهده کرد، یکی از دیگر موارد جلب توجه این لباس تفاوت در فهوای آن است، در نگاه افراد غیر بلوچ به سختی می‌توانند اختلاف لباس‌های بلوچی را پیدا کنند، اما خود بلوچی‌ها با یک نگاه به نوع دوخت می‌توانند بفهمند لباس متعلق به کدام شهر دیار خود است.

    لباس محلی بلوچی از یک پیراهن بلند و شلوار گشاد و بسیار پرچین همراه با لنگی است که دور سر خود می‌بندند. لباس زنانه مردم بلوچ نیز شبیه لباس مردانه آنهاست با فرق اینکه بخش‌هایی از سر آستین، سر شلوار و قسمت پیش سینه و جلوی پیراهن با نقش‌های بسیار حیرت انگیزی تزئین و متشکل شده است.

    اولین نکته که برای این لباس جلب توجه می‌کند گران بودن لباس زنان بلدچ است که با عنوان گران‌ترین لباس‌های کشور از آن یاد می‌شود.
    این‌ها تنها چند نمونه از چند ده‌ها نوع لباس‌های محلی مناطق مختلف ایران است، این تنوع آنقدر زیاد است که چندصد خط و صفحه هم نمی‌تواند بازگوی هرآنچه که لازم و باید است را شرح دهد، اما آنچه مسلم است این است که لباس‌هایی محلی هرکدام می‌تواند زمینه ساز حجم عظیمی از درآمدزایی و معرفی یک فرهنگ غنی در گوشه‌ای از ایرانمان به جهان گیتی باشد؛ در روز‌هایی که غرب فرهنگ و پوشش خود را با فشار رسانه‌ای در حال گسترش به تمامی دنیا است حفظ و توجه به به هریک از این لباس‌ها و استفاده در معابر و مکان‌های رسمی می‌تواند تبلیغ و معرفی فرهنگ هر قومی باشد.

    منبع: دینو

    انتهای پیام/

    لباس محلی ایرانیان به تنوع جنوب تا شمال و اصالت غرب تا شرق

    منبع مطلب : www.yjc.ir

    مدیر محترم سایت www.yjc.ir لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    شبنم : نمیدونم واقعا ولی فکر کنم حجاب باشه. با این کتابهای درسیشون😒🤦

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    H 21 روز قبل
    0

    حجاب

    آیسان شهبازی 6 ماه قبل
    0

    شال و روسری و مانتو و یا چادر ، همه زنان اقوام مختلف ایران شال و روسری و مانتو و یا چادر بر تن دارند و این وجه مشترک آنهاست.

    ترکی 7 ماه قبل
    0

    حجاب

    محیا 8 ماه قبل
    1

    حجاب

    چادر

    روسری

    ناشناس 9 ماه قبل
    1

    سلام.....جواب اصلی حجاب است‌..

    شبنم 10 ماه قبل
    5

    نمیدونم واقعا ولی فکر کنم حجاب باشه. با این کتابهای درسیشون😒🤦

    1
    آنا 9 ماه قبل

    آره والا😞

    تینا 10 ماه قبل
    1

    حجاب است

    زهرا 11 ماه قبل
    0

    برای اینکه هر کشور به نحوه خودشون لباس می پوشند ☺️

    برای ارسال نظر کلیک کنید